Dar, loş bir koridor. Sensörlü lamba cızırdayarak yanar. NERMİN (68), elinde pazar filesi, 7 numaralı kapının önünde durur. Çantasını karıştırır. Anahtar yoktur.
Bir daha karıştırır. Fileyi yere bırakır. Paltosunun ceplerini yoklar. Yok.
Lamba söner. Nermin elini sallar, lamba yeniden yanar.
Karşı dairenin kapısı aralanır. EMRE (17), kulaklıkları boynunda, başını uzatır.
EMRE
Nermin Teyze? Bir şey mi oldu?
NERMİN
Yok oğlum, yok. Anahtarı arıyorum.
Emre, Nermin'in kapısına bakar. Anahtar, kilidin üzerinde takılı durmaktadır.
EMRE
Teyze... Anahtar kapıda.
Nermin kilide bakar. Bir an hiçbir şey söylemez. Sonra gülmeye çalışır.
NERMİN
Çıkarken unutmuşum demek.
EMRE
Dün de unutmuştun. Ben çıkarıp sana vermiştim.
Nermin'in gülümsemesi silinir. Hatırlamaya çalışır. Hatırlayamaz. Eğilir, fileyi alır, göğsüne bastırır.
NERMİN
Sen annene söyleme, olur mu?
Lamba söner. Karanlıkta yalnızca Emre'nin kapısından sızan ışık kalır.
EMRE
Çay koyayım mı teyze?
Kısa bir sessizlik.
NERMİN
Koy.
Emre kapısını sonuna kadar açar. Işık koridora yayılır. Nermin, anahtarı kilitte bırakıp ışığa doğru yürür.
KARARMA.